jivhar love story | जिव्हार : भाग १२

 

 

ज्यादा तास सुटल्यावर वाटेत रस्त्याच्या अलीकड धनु आणि पलिकड शुभम होता. त्यान काहीतरी खुणावल तिला आणि ती समजून गेली. जे काही समजून जायचं होत ते. मग घरी येऊन तिने अभ्यास केला. जेवण केल आणि झोपून गेली.

परीक्षेला आता फक्त पाच दिवस उरले आहेत. आणि धनुवर अभ्यासाचा दबाव होताच.पण काही केल्या शुभमच्या आठवणी तिला अभ्यास करून देईनात. मग अशात काहीना काही हातात येतील त्या पुस्तकातल मनाविरुद्ध वाचून त्या आठवणींचा विसर पाडण तीच सुरु होत. अभ्यासात तिला कळालच नाही कि साडे नऊ वाजलेत. घाईत आवरून नाष्टा करून ती शाळेला निघाली. असही तीन तास असायचा ज्यादाचा तास. त्यामुळे घरी येऊन जेवायची ती. ती शाळेला निघाली. घाईत सगळ सोबत घेतल होत तस तिने. पण नेमक घड्याळ विसरली होती ती. पण असो.

देशपांडेंच्या घरापासून जाताना तिला शुभम थांबलेला दिसला. ती त्याच्याजवळ गेली. का ? आणि कस ? ती त्याच्याकडे आकर्षली जायची ? का इतक धनुला शुभमच बोलण पटायचं ? काय अशी तिला भुरळ पडली होती शुभमची लेखक असून मलाही समजत नाही. प्रेम चीज आहेच अशी. कि कितीही केल तरी शब्दात तिला मांडता येत नाही. त्यामुळे धनूची मनस्थिती हुबेहूब मीही मांडू शकत नाही. सांगू शकत नाही. असो , तर दोघांच बोलण सुरु होत. आणि दोघ एका आडवाटेने जाऊन ओढ्यापासून शुभमच्या घरामागून वाट काढत-काढत लोकांपासून लपत छपत दोघ अजिंक्यताऱ्यावर ( किल्ल्यावर ) जातात.

तिथ हनुमानाच्या देवळापाशी जाऊन कट्ट्यावर बसतात. पण खालून येणारी लोक तिथच थांबत. ओळखीच कुणी तिथ अचानक येऊन थांबल तर काही त्रास व्हायला नको म्हणून ते तिथल्या मोठ्या दगडामाग बोलत उभी राहतात.

धनु : का आलोय आपण इथ ?

शुभम : बोलायचं मला तुझ्याशी महत्वाच.

धनु : मला पण.

शुभम : काय ?

धनु : नको पहिलं तू बोल

शुभम : मला फक्त तुझ्याशीच लग्न करायचंय धनु. मी तुझ्याशिवाय नाही जगू शकत. मला कोणीपण आवडत नाही. आमच्या वर्गात मुलींचा पट तीस आहे आणि पोर बारा आहेत. पण मला त्यातली एकपण आवडत नाही. आहेत काही त्यातल्या दिसायला चांगल्या. पण मला फक्त तूच आवडतीस.

धनु : मला पण हेच बोलायचं होत. मला तुझ्याशी लग्न करायचं आहे. जे काय प्रेमात करतात ते मी सगळ पहिल्यांदा तुझ्यासोबतच केलय आता मी नाही कुणाची होऊ शकत. मला फक्त तू पाहिजेस सोबत, कायम. आयुष्यभर. नाहीतर मी मरून जाईन शुभम.

शुभम : अस नको म्हणू. काही होणार नाही तुला. मी करेन काम. पैसे कमवीन. शाळा सोडेन. आपल्यासाठी घर घेईन. तुझी सगळी हौस पुरवेन.

धनु : मला तुझ पत्र्याच शेड पण चालेल. फक्त तू हवायस सोबत.

शुभम : नको आपण आपल वेगळ राहू. माझी आई नाही घेणार तुला घरात आणि मला पण नाही घेणार.

धनु : चालेल मी खूप शिकेन आणि चांगली नोकरी करेन.

शुभम : चालेल.

धनु : एक अजून चार वर्ष आपण सगळ प्रेम जपून ठेवून मनात सारख सारख भेटायला नको. आपण आपल लक्ष देऊ आपल्या भविष्याकड. आणि मग लग्न करू म्हणजे कोण काय म्हणणार नाही आपल्याला.

शुभम : मला नाही जमणार

धनु : काय ?

शुभम : तुला न भेटता राहण.

धनु : मला पण नाही जमाणार पिल्ल्या. पण आपल्याच साठी करायचं आहे ना. आत्ता संयम ठेवला तर आयुष्यभरासाठी आपण एकत्र होऊ. नाहीतर थोडक्यासाठी माती नको व्हायला. समजतंय का तुला ?

शुभम : बर.

धनु : बर काय ?

शुभम : हो

धनु : हो काय ?

शुभम : होय समजल.

धनु : हा गुड बॉय.

शुभम :  मग आत्ता देणा मला

धनु : काय ?

शुभम : कीस

धनु : अरे आत्ता कुठ ? खाली जाऊ आपण चल कुणी तरी बघेल अस नको उघड्यावर.

शुभम : किती मोठा किल्ला आहे हा. कोण दिसतंय का तुला इकड.

धनु : नाही अरे पण नको ना.

तिच बोलण थांबत. शुभम तिला जवळ ओढून तिच्या ओठांवर अगदी तुटून पडतो. तो छातीवरच्या ओढणीला तिच्या खसकन ओढतो. ओढणीला लावलेल्या दोन्ही खांद्यावरच्या पिना ओढल्या जातात. ड्रेसला तिच्या होल पडतात. पण कुणाला भान राहत नाही. ओढणीच्या बाजूने तिच्या छातीवर शुभमचे हात जातात. आणि अवसान गेल्यासारख धनु अंग टाकून देते. शुभम तिला सावरत, सोबत तिच्या ओठांवर त्याच ताकदीने ताबा मिळवत आणि तिच्या छातीवर जोराने स्पर्श करत सगळ्या गोष्टी सांभाळत असतो. काही वेळान. धनु सावरत घेते. आणि विस्कटलेली केस निट करते. तो गोड तिच्याकड बघून हसतो. आणि तिच्या केसांना निट कानामागे सरकवतो. आणि तिच्या दोन्ही गालांना धरून जवळ जाऊन तिच्या नकट्या नाकावर आपले ओठ टेकवतो. ती गालात हसते.

शुभम : काय झाल ?

धनु : काही नाही . तुला काय झाल ?

शुभम : मला काय होणार ? काही नाही झाल. बस तुझ्यावर प्रेम झालय.

धनु : होका ?

शुभम : हो. खूप सुंदर आहेस तू. जगात अस कोण नाही तुझ्यासारखं.

धनु : होका बस झाल. एवढी काही नाही मी सुंदर

शुभम : कोण म्हणाल अस तुला ?

धनु : मीच म्हणतेय

शुभम : मग वेडी आहेस तू.

धनु : हो आहेच तूच बनवलंयस मला.

शुभम : पण खरच तू खूप सुंदर आहेस धनश्री

धनु : आता बस. चल खाली जाता लवकर किती वाजलेत कळेना पण झालय.

शुभम : थांब हे धर. आररररर…… चेपली कॅडबरी.

धनु : असुदे. दे इकड. निट ठेवायची न मागच्या खिशात.

शुभम : अग मला वाटल आपण बसलो वर जाऊन तर लक्षात राहायचं नाही माग कॅडबरी आहे ते म्हणून पुढ ठेवली तर मिठीत आपल्या चेपली. देऊ का कागद काढून ?

धनु : दे.

तो कागद काढत असताना. धनु. निघालेली ओढणी निट लावत असताना दगडामागून पुढ जाते. आणि बघते. बरीच छोटी मुल पाचवीची आणि त्यांच्याच शाळेची पर्यावरणाच्या तासासाठी इकड किल्ला साफ करायला आलेले. ति बघते. आणि शुभमला लवकर जायला हाक मारते भीतीने. आणि डावीकडे खांद्याला पिन लावता येत नाही म्हणून शुभम येऊन तिला हातात कॅडबरी देतो आणि निट पिन लावतो.

धनु : झाल का ?

शुभम : होतय

धनु : किती वेळ.?

आणि शुभम तिला मागून मिठी मारतो दोन्ही हात खांद्यावरून पोटाला धरून तिला घट्ट जवळ घेतो. आणि मग दोघ पायरी पर्यंत जातात. तोच मागून कचरा टाकताना लांबून पवार सर या दोघांना बघतात.

 

 

 

लेखक : अजिंक्य अरुण भोसले. 7558356426 ( लेख चोरू नये )

Please follow and like us:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *