प्रेमाची शप्पथ आहे तुला : शेवटचा भाग

 

रस्त्यावर अंधार आहे. अगदी मुख्य रस्त्यावर ते दोघ नसतात त्यामुळ गाड्यांचा राबता हि तिथ नव्हता. पूर्ण शुकशुकाट. फक्त पावसाचा जोर आणि पावसाचाच आवाज. एकाच छत्रीत चालताना अजिंक्याने छत्री धरलेली डाव्या हातात पण चालताना अवघडत होत त्याला. त्याची गैरसोय बघून प्रतिक्षाने त्याचा उजवा हात तिच्या कमरेजवळ घेतला. अजिंक्यने तिच्याकड बघितल आणि तिने नजर चोरून घेतली. त्यान अलगद ठेवलेला कमरेवरचा हात अजून घट्ट केला. एक शहारा आला प्रतीक्षाला. त्या सरशी शहाऱ्याच्या झटक्याने ती छत्री बाहेर गेली आणि पटकन तिला आत अजिंक्याने ओढल.
दोघ एकमेकांना बिलगली. नकळत दोघांची मिठी झाली. तीन डोळे मिटले.आणि अजिंक्यचा हात कमरेपासून खांद्यापाशी आला आणि एका पुरुषी हातान तिला कधी जवळ घेऊन तिच्या ओठांवर ताबा मिळवला दोघानंही कळाल नाही. तिला भान आल. तिन त्याला दूर करण्याचा प्रयत्न केला पण त्यान इतक घट्ट धरलेलं तिला कि तिला त्याची मिठी आणि तिचे ओठ दोन्ही सोडवता आल नाही. पण आता सहन होत नव्हत तिला. तिला भान आल हि नसत पण अजिंक्याने एका हातान मारलेली मिठी त्या प्रेमात वहावत जाताना त्याच्या हातून खाली छत्री पडली दोघ भिजत होते.
तिन पुन्हा त्याला प्रतिकार केला. त्याला शुध्द आली त्यांनी काही न विचार करता खाली बघितल आणि छत्री उचलून तिच्या डोक्यावर धरली. ती ओल्या साडीच्या पदराने चेहरा पुसू लागली. त्यान तिचा हात धरला आणि तिच्या जवळ तोंड करून चेहऱ्यावर असलेले पाण्याचे थेंब तो ओठांनी टिपत होता. तिला कस तरी होत होत. नको वाटत होत तिला अजिंक्यला सोडून जावस. पण सारा एकटी होती तिकड. तिन सांगितल नको बास आता अजिंक्य. आणि अनोळखी सारखा तो लगेच बाजूला झाला. तिच्या डोक्यावर छत्री धरून स्वतः निम्मा छत्री बाहेर झाला. दोघात अंतर झाल.
काय माहित प्रतीक्षालाच काय वाटल तिन त्याला जवळ बोलावलं. दोघ चालत राहिले. चालताना मधेच प्रतीक्षाने पाण्यात जोरात पाय आपटला. पाणी अजिंक्याच्या अंगावर उडाल. प्रतीक्षा खूप मोठ्याने लाडिक अस हसली. त्याला हि मजा वाटली. त्यान हि तीच्या डोक्यावरची छत्री बाजूला घेतली आणि ती लहान मुलीसारखी छत्री डोक्यावर ओढून त्याच्या जवळ गेली.
क्लास जवळ आलेला. आणि चेहरा तिचा अजून ओलाच होता पण तरी तिच्या डोळ्यातल पाणी अगदी स्पष्ट आणि वेगळ दिसत होत.
काय झाल तुला रडायला ? माझ काय चुकल का ? ( अजिंक्य )
मी नव्हते तर कसा जगाला असशील रे तू . मला आता माझीच लाज वाटतीय मी इतक सार तुझ प्रेम हरवून बसले. प्रेमाला मुकले तुझ्या मी. आणि शिक्षा मिळाली रे तुला कुणामुळ तर माझ्यामुळ. जी तुझ्यावर मनापासून प्रेम करते. जिच पाहिलं प्रेम तू आहेस अशा मुलाला त्रास होतो कुणामुळ तर ती मीच आहे. मला नाही कस तरी वाटतय अजिंक्य. काय करू मी. मला तू शिक्षा दे प्लीज. मी शिक्षा भोगेन. ( प्रतीक्षा )
नाही मी काय तुला शिक्षा देणार. तू माझी व्हावीस इतकीच इच्छा होती आणि अजून हि आहे. होशील का माझी ? ( अजिंक्य )
ते कस शक्य आहे. मी सांगितल न नाही येवू शकत मी सगळ सोडून तुझ्याकड. ( प्रतीक्षा )
मग लग्न नाही पण अस तरी भेटू शकतेस न तू मला त्यात हि मी खुश राहीन. ( अजिंक्य )
नाही अजिंक्य मी माझ्या नवऱ्याला फसवू नाही शकत त्याला जर का कळाल तर, तर मी कुठ जायचं . तो मला घराबाहेर नाही काढणार पण माझ्याकड लक्ष नाही देणार. नवरा असून मी विधवा होईन. माझ्या मुलीच्या भविष्याचा प्रश्न पडलाय मला. नाही मी करू शकत काहीच चुकीच. तू लग्न कर. ( प्रतीक्षा )
कुणाशी तुझ्याशी ? ( अजिंक्य )
नाही रे मजा करायची वेळ नाही हि. समजून घे गांभीर्य तू कर खरच लग्न कर बघ तुही जाशील मला विसरून. बायकोच्या प्रेमाने तुला बर वाटेल नको हे असले विचार. हे बघ माझ पाहिलं प्रेम तूच राहणार आहेस कायम. मी भेटेन न कधीतरी पण फक्त शरीराची भूक भागवायला नाही. मी भेटेन तुला खूप काही शेअर करायला तेव्हा तुझ्या डोळ्यात मला आनंद हवाय. प्लीज. ( प्रतीक्षा )
दोघ चालत असतात. अजिंक्यचा हात तिच्या कमरेवरून आता बाजूला झाला. एक प्रकारचा त्याला थकवा आला. अंगातून त्राण गेल. तो मान खाली घालून चालत होता तिच्यासोबत.
मग तू मला भेटणार नाहीस का पुन्हा ? ( अजिंक्य )
अस म्हंटल आहे का मी ? ( प्रतीक्षा )
तू काहीही कर फक्त आनंदी जग. तू तिकड आनंदी असशील तर मी इकड आनंदी असेन. मी प्रेम तुझ्यावर केल आणि शेवटपर्यंत तुझ्यावरच करेन. पण आपल भेटन नको बंद करू. “प्रेमाची शप्पथ आहे तुला “ आपल्या. मी नाही जगू शकणार जास्त दिवस ( अजिंक्य )
एsए अस नको म्हणू मी हि नाही जगू शकणार तुला काय झाल तर .( प्रतीक्षा )
मग इतके वर्ष कशी जगलीस तू माझ्याशिवाय ? ( अजिंक्य )
तुझ्या आठवणीत ( प्रतीक्षा )
अजिंक्यच लक्ष दोघांच्या एकसारख्या चालणाऱ्या पावलांकड होत.
मला वचन दे तू पुन्हा येशील मला भेटायला. आणि अचानक तिची दोन पावलं त्या छत्रीतून गायब झाली. त्यानी शेजारी बघितल. ती नव्हती. त्याच लक्ष पुढ गेल. एक मोठा प्रकाश पडला. आणि विजेचा आवाज झाला. बोलण्यात इतकावेळ पावसाचा आवाज कुठेतरी हरवलेला पण आता पावसाचा आवाज जरा जास्तच येत होता. प्रतीक्षा पुढ जाऊन एकापाशी थांबली. आणि तो तिचा नवरा होता साराला सोबत घेऊन. त्यान बघितल होत अजिंक्य आणि प्रतीक्षाला एकत्र. त्याला भीती वाटली. आणि डोळ्यात पाणी आल प्रतीक्षा वचन न देताच निघून गेली. त्याला वाटल ती आपल्याकडे वळून बघेल पण नाही बघितल. नवऱ्यापुढ तिन त्याला परक केल. इतक्या वेळेचा सहवास ती क्षणात विसरून गेली. त्यान छत्री बंद केली आणि उभा राहिला भिजत. अजिंक्यला पुन्हा तोच प्रश्न पडला. आता मी जायचं कुठ ?

लेखक
अजिंक्य भोसले. 7558356426 ( लेख चोरू नये )
( अशा तर्हेने अर्धवट प्रेमाची हि अर्धवट कहाणी इथेच संपवत आहे. तुम्ही दिलेल्या प्रतिसादामुळे या कथेला मी पूर्ण करू शकलो तुमच मत नक्की कळवा मला मेसेज करून. आभारी आहे. )

Please follow and like us:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *